Nowy kierunek terapii genowej: specyficzny transfer lentiwirusowy genu intratymicznego limfocytów T cd

Ostatnio wykazano jednak, że insercja wektorów onkoowirusowych zachodzi preferencyjnie w pobliżu miejsc startu transkrypcji genów, potencjalnie zwiększając ryzyko zmiany ekspresji sąsiednich genów endogennych, podczas gdy wykazano, że wektory lentiwirusowe integrują się w obrębie genów jeszcze bardziej preferencyjnie, ale ponad na całej długości jednostek transkrypcyjnych zamiast blisko startowych miejsc transkrypcyjnych, w układzie prawdopodobnie mniej prawdopodobnym, aby wpływać na regulację endogennego genu (7. 9). Zdarzenia insercyjne związane z wektorami retrowirusowymi i lentiwirusowymi są również wzmocnione w aktywnie ekspresjonowanych genach. Obecne wektory lentiwirusowe mają delecje swoich regionów wzmacniacza i promotora i zamiast tego wykorzystują wewnętrzne elementy regulatorowe swoiste dla transgenu. Zatem wektory te mogą mniej aktywować sąsiadujące genomowe jednostki transkrypcyjne niż silne konstytutywne elementy regulatorowe obecne w długich końcowych powtórzeniach wszystkich obecnie wykorzystywanych standardowych wektorów retrowirusowych (8). Brak dowodów na insercyjną białaczkę spowodowaną integracją HIV u pacjentów z AIDS sugeruje, że ryzyko może być istotnie niższe w przypadku lentiwirusów niż w przypadku wektorów retrowirusowych pochodzących z wirusa białaczki mysiej, ale wirus HIV typu dzikiego może infekować tylko dojrzałe komórki T, a nie krwiotwórcze pędy komórki. Zatem porównanie może nie być w pełni istotne. Metody alternatywnego dostarczania genów W tym wydaniu JCI Adjali i jego współpracownicy (10) zastosowali inne podejście do terapii genowej SCID. W tym przypadku autorzy celowali w prekursory limfocytów T zamiast w HSC przez bezpośrednie, dootrzewnowe wstrzyknięcie wektora lentiwirusowego specyficznego dla komórek T eksprymującego ZAP-70 p, w ZAP-70 (3 (3; Myszy SCID (Figura 1B). Niedobór ZAP-70 jest rzadkim autosomalnym recesywnym odziedziczonym podtypem SCID, w którym rozwój komórek T jest blokowany na etapie podwójnie dodatnich komórek, co powoduje brak obwodowych komórek T CD8 + i obecność krążących komórek T CD4 +, które są nie reaguje na bodźce, w których pośredniczy TCR in vitro (11). Blok różnicowania w tej chorobie jest spowodowany niezdolnością komórek podwójnie dodatnich do propagowania sygnałów TCR w nieobecności aktywności kinazy ZAP-70 pomimo fosforylacji tyrozyny cząsteczek ZAP-70 związanych z TCR (12). Białkowa kinaza tyrozynowa ZAP-70 jest normalnie eksprymowana w tymocytach, dojrzałych komórkach T i naturalnych komórkach zabójczych (13). Przy użyciu wektora lentiwirusowego specyficznego dla limfocytu T wstrzykiwanego bezpośrednio do grasicy ZAP-70. /. myszy, Adjali i współpracownicy wykazali częściową rekonstytucję poliklonalnych i funkcjonalnych komórek T u niektórych myszy (10). Wybrali to podejście, aby uniknąć transdukcji HSC i komórek prekursorowych z innych linii krwiotwórczych, które nie wyrażają ZAP-70, a zatem nie wymagają korekty w tym zaburzeniu; to potencjalnie zmniejsza ryzyko mutagenezy insercyjnej przez eksponowanie wielu mniejszych komórek prekursorowych na zdarzenia insercyjne
[więcej w: laboratorium mikrobiologiczne, połczyn zdrój uzdrowisko, odkamieniacz do czajnika ]
[przypisy: dieta south beach jadłospis, odkamieniacz do czajnika, ombre na cienkich włosach ]